Παγκόσμια Ημέρα Αρθρίτιδας

ΡΕΥΜΑΤΟΛΟΓΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΚΥΠΡΟΥ: ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η έγκαιρη διάγνωση και η πρόσβαση σε Ρευματολόγο συμβάλλουν στην αποτελεσματική αντιμετώπιση των ρευματικών παθήσεων

12 Οκτωβρίου: Παγκόσμια Ημέρα Αρθρίτιδας

Οι Ρευματικές Παθήσεις είναι μεταξύ των πιο συχνών αιτιών νοσηρότητας στον γενικό πληθυσμό, οι οποίες εφόσον δεν αντιμετωπιστούν έγκαιρα μπορούν να προκαλέσουν σοβαρές δυσλειτουργίες που συμπεριλαμβάνουν αναπηρία αλλά και κίνδυνο για τη ζωή. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αρθρίτιδας (12 Οκτωβρίου), η Ρευματολογική Εταιρεία Κύπρου (ΡΕΚ), στο πλαίσιο της ενημέρωσης του κοινού, επισημαίνει ότι η έγκαιρη διάγνωση και η πρόσβαση σε καινοτόμες θεραπείες αποτελούν απαραίτητες προϋποθέσεις και είναι το μυστικό για τη μείωση των δυσμενών επιπτώσεων της νόσου και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των ασθενών.

  • Αρθρίτιδα σημαίνει φλεγμονή των αρθρώσεων και ο όρος χρησιμοποιείται συχνά για να περιγράψει τις ρευματικές παθήσεις, γενικότερα.
  • Οι ρευματικές παθήσεις έχουν τη δυνατότητα να επηρεάσουν τις αρθρώσεις, προκαλώντας πόνο, πρήξιμο, δυσκαμψία και αναπηρία. Όμως μπορούν να επηρεάσουν και μέρη του σώματος όπως δέρμα, μάτια, αίμα και νευρικό σύστημα, όπως επίσης και ζωτικά όργανα προκαλώντας φλεγμονή, θέτοντας σε κίνδυνο ακόμα και τη ζωή του ασθενούς.
  • Παρουσιάζονται κυρίως σε νέους ενήλικες, αλλά μπορεί να συμβούν σε παιδιά και ηλικιωμένους.
  • Παραδείγματα είναι η Ρευματοειδής Αρθρίτιδα, η Ψωριασική και η Οστεοαρθρίτιδα, η Αγκυλοποιητική Σπονδυλοαρθρίτιδα, ο Ερυθηματώδης Λύκος, το Σκληρόδερμα, η Μυοσίτιδα, οι Αγγειίτιδες και πολλές άλλες.
  • Ο Ρευματολόγος αξιολογεί, διαγιγνώσκει και χειρίζεται τις ρευματικές παθήσεις. Η παραπομπή σε Ρευματολόγο πρέπει να γίνεται μόλις υπάρξει υποψία για ρευματική πάθηση.
  • Μυοσκελετικά συμπτώματα που παρουσιάζονται χωρίς τραυματισμό και που δεν υποχωρούν σε λίγες μέρες, χρήζουν αξιολόγησης από Ρευματολόγο.
  • Εκτός όμως από το μυοσκελετικό σύστημα, άλλα συμπτώματα που συχνά χρειάζονται ρευματολογική αξιολόγηση, είναι ανεξήγητα δερματικά εξανθήματα, ύποπτη φλεγμονή στο μάτι ή γενικά παρουσία φλεγμονής στο αίμα χωρίς λόγο.
  • Σήμερα υπάρχουν πολύ αποτελεσματικές θεραπείες.
  • Η ΡΕΚ συνεχίζει την άριστη συνεργασία με τις φαρμακευτικές υπηρεσίες του Υπουργείου Υγείας για την παροχή κατάλληλης θεραπείας όπου χρειάζεται.
  • Η ΡΕΚ ευχαριστεί το υπουργείο και τον σύνδεσμο ασθενών – Αντιρευματικό Σύνδεσμο Κύπρου – για τις συνεχείς τους προσπάθειες προς τη σωστή αντιμετώπιση των ρευματοπαθειών.

Ο Πρόεδρος της ΡΕΚ Δρ. Ιωσήφ Ιωσήφ τονίζει ότι «Παρότι πολλές από τις επαναστατικές θεραπείες είναι πολύ ακριβές, το κόστος οποιασδήποτε ακριβής θεραπείας είναι κατά πολύ μικρότερο από το κόστος χαμένης εργασίας, αναπηρίας και αντιμετώπισης μετέπειτα επιπλοκών. Άτομα με ρευματικές παθήσεις πρέπει να έχουν το δικαίωμα πρόσβασης σε Ρευματολόγο και σε κατάλληλες θεραπείες, όποιο και αν είναι το σύστημα υγείας».

Για περισσότερες πληροφορίες παρακαλώ επικοινωνήστε:

Πρόεδρος ΡΕΚ | Δρ. Ιωσήφ Ιωσήφ  | 99318861   |  j.joseph@aretaeio.com

Αντιπρόεδρος ΡΕΚ |  Δρ. Μιχάλης Μιχαηλίδης |  99649160  | mtmrh@cytanet.com.cy

Ρήξη Μηνίσκου Γόνατος – Διάγνωση και θεραπευτική αντιμετώπιση του Δρ. Λοϊζου Χριστοδούλου

Η ρήξη μηνίσκου είναι ένας συχνός τραυματισμός στο γόνατο και συμβαίνει συνήθως σε νέους ασθενείς κατά τη διάρκεια αθλητικών δραστηριοτήτων.

Ανατομικώς  οι μηνίσκοι βρίσκονται μεταξύ του μηριαίου κνημιαίου κονδύλου έσω και έξω.

Είναι δύο σκληροί ελαστικοί ανατομικοί σχηματισμοί που αποτελούνται κυρίως από ίνες κολλαγόνου και νερό.

Έχουν σχήμα ημισελινοειδές (πεταλοειδές) και παρεμβάλλονται ανάμεσα στις αρθρικές επιφάνειες της κνήμης και των μηριαίων κονδύλων.

Χρησιμεύουν στην απορρόφηση φορτίων (δρουν ως μαξιλαράκι) ούτως ώστε να αποφορτίζεται ο αρθρικός χόνδρος κατά την βάδιση και άλλες δραστηριότητες των γονάτων.

Επίσης βοηθούν στην σταθεροποίηση του γόνατος κάνοντας την κίνηση πιο ομαλή.

Ο μηχανισμός της ρήξης είναι συνήθως σε φόρτιση του λυγισμένου γόνατος  με ταυτόχρονη στροφή και κάμψη.

Υπάρχουν διάφορα είδη ρήξης μηνίσκων που ταξινομούνται ανάλογα με το μέγεθος τους, την εντόπιση τους και το σχήμα της ρήξης του μηνίσκου.

Οι πιο συνήθεις περιλαμβάνουν επιμήκη ρήξη, ακτινωτή, εγκάρσια ρήξη, σε πιο νέα άτομα δίκην λαβής κάδου και τέλος σύνθετες ρήξεις( βλ. σχεδιάγραμμα). Με τη πάροδο του χρόνου η ρήξη  μηνίσκου μπορεί να επιδεινωθεί , για παράδειγμα η επιμήκης ρήξη μπορεί να μετατραπεί σε τύπο δίκην λαβής κάδου, η ακτινωτή ρήξη σε δίκην ράμφους παπαγάλου και η οριζόντια ρήξη σε flap tear.

Η ρήξη του έσω μηνίσκου είναι πιο συχνή από τη ρήξη του έξω μηνίσκου για καθαρά ανατομικούς λόγους.

Πρόσφατα τα τελευταία χρόνια μέσω MRI scan περιγράφηκε η αποσπαστικη ρήξη ρίζας οπισθίου κέρατος μηνίσκου ( meniscal root tear)  με τη  οποία ο μηνίσκος σε φυσιολογικό γόνατο προσκολλάται στο οπίσθιο ήμισυ του γόνατος κοντά στο οπίσθιο χιαστό σύνδεσμο. Η ρήξη αυτή  αποφέρει αστάθεια και δυσλειτουργία  στο μηνίσκο και σε μη αποκατάσταση του, το γόνατο θα οδηγηθεί σε πρόωρη οστεοαρθρίτιδα .

Τα συμπτώματα που αναφέρει συνήθως ο ασθενής είναι ενδαρθρικό άλγος του γόνατος στην έσω ή έξω πλευρά που αυτό επιδεινώνεται σε βαθύ κάθισμα ή κάμψη του γόνατος. Αργότερα μπορεί να εμφανιστεί οίδημα αλλά και δυσκαμψία ή αδυναμία πλήρους έκτασης. Τέλος αρκετές φορές όταν υπάρχει ρήξη δίκην λαβής κάδου μπορεί να υπάρξει μάγκωμα (εμπλοκή) του γόνατος δηλαδή κομμάτι του μηνίσκου παρεκτοπίζεται μεταξύ μηριαίου κονδύλου και κνημιαίου κονδύλου και τότε δημιουργείται το αίσθημα δυσκαμψίας ή μαγκώματος.

Άλλες φορές ο ασθενής μπορεί να αισθανθεί τη ρήξη του μηνίσκου με ένα απλό κλικ συνοδευόμενο με πόνο κυρίως σε νέα άτομα κατά τη διάρκεια αθλητικών δραστηριοτήτων.

Η διάγνωση γίνεται συνήθως με την κλινική εξέταση και διάφορες κλινικές δοκιμασίες και επιβεβαιώνεται με μαγνητική τομογραφία, σπανιότερα με εξέταση υπέρηχου. Επίσης στη διάγνωση σημαντικό εργαλείο είναι η απλή ακτινογραφία σε όρθια θέση ώστε να διαγνωστεί συνοδός βλάβη στην ανατομία του σκέλους δηλαδή στένωση του έσω ή έξω μεσάρθριου διαστήματος που σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας υποδηλεί πρόωρη οστεοαρθρίτιδα και εκφυλιστικού τύπου ρήξη μηνίσκου.

Θεραπεία:

Η θεραπεία εξαρτάται από το είδος, την εντόπιση, το μέγεθος της ρήξης, ηλικία του ασθενή. Γνωρίζομε ότι το εξωτερικό 1/3 του μηνίσκου αιματώνεται επαρκώς (red zone) και η ρήξη αυτή μπορεί να θεραπευτεί ακόμη και χωρίς χειρουργική επέμβαση.

Αντιθέτως τα έσω 2/3 του μηνίσκου δεν αιματώνονται επαρκώς (white zone) καθιστώντας την επούλωση ρήξης μηνίσκου δύσκολη αν όχι αδύνατη.

Θεραπευτικώς  για οξεία ρήξη ή μικρή εκφυλιστική χρόνια ρήξη μηνίσκου με ήπια συμπτώματα μπορούν να αντιμετωπιστούν και συντηρητικά δηλαδή με

  • Ξεκούραση με αποφόρτιση του σκέλους και αποφυγή καθημερινών δραστηριοτήτων για μερικές μέρες (χρήση ζεύγους  πατερίτσες) ,
  • Παγοθεραπεία δηλαδή εφαρμογή πάγου ή ψυχρών επιθεμάτων για 15-20 λεπτά αρκετές φορές την ημέρα.
  •  Ελαστική επίδεση για την αποφυγή οιδήματος
  • Ανάρροπη θέση του σκέλους δηλαδή στο επίπεδο υψηλότερα από το σώμα για αποφυγή οιδήματος στο κάτω άκρο.
  •  Φυσιοθεραπεία και αργότερα εξειδικευμένο πρόγραμμα ενδυνάμωσης των μυών του κάτω άκρου για επιπρόσθετη σταθερότητα στο γόνατο.

Η συντηρητική θεραπεία συνδυάζεται με  αναλγητικά και μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα όπου ελαττώνουν το οίδημα και τον πόνο που προκαλεί η φλεγμονώδης αντίδραση.

Όμως σε εντοπισμένες και διαγνωσμένες ρήξεις μηνίσκου με παρεκτόπηση συνήθως η συντηρητική θεραπεία αποτυγχάνει και οι πλείστες αντιμετωπίζονται με αρθροσκοπική θεραπεία.

Η αρθροσκοπική θεραπεία έσω και έξω μηνίσκου είναι μια μοντέρνα μέθοδος όπου με δύο ή τρείς μικρές οπές στο έσω και έξω μεσάρθριο διάστημα με τη βοήθεια αρθροσκοπίου και εξειδικευμένων εργαλείων γίνεται αντιμετώπιση και θεραπεία της ρήξης του έσω και έξω μηνίσκου.

 Σε περιφερικές ρήξεις που υπάρχει σχετική αιμάτωση και αγγείωση στον μηνίσκο κυρίως σε νέα άτομα κάτω των 35-40 ετών γίνεται προσπάθεια συρραφής του μηνίσκου.

Επίσης  σε αποσπαστικη ρήξη ρίζας οπισθίου κέρατος μηνίσκου ( meniscal root tear) σε σχετικά νέα άτομα γίνεται αρθροσκοπική συρραφή και σταθεροποίηση.

Στις πλείστες όμως περιπτώσεις που η ρήξη του μηνίσκου είναι κεντρικότερα, στις περιοχές αυτές η αιμάτωση είναι ελλιπής και τότε αντιμετωπίζεται με μερική μηνισκεκτομή δηλαδή αφαιρείται τμήμα του ρηθέντος μηνίσκου με προσπάθεια να διατηρηθεί το μεγαλύτερο μέρος του μηνίσκου ακέραιο.

Η επέμβαση διαρκεί αναλόγως της  πάθησης από 40 λεπτά (για μερική μηνισκεκτομή) μέχρι  90 λεπτά (για συρραφή μηνίσκου).

Εξιτήριο στο ασθενή  από το  νοσοκομείο γίνεται τη ίδια μέρα ή τη επομένη.

Μετεγχειρητικά ακολουθείται άμεσο πρόγραμμα κινησιοθεραπείας και φυσιοθεραπείας ώστε να γίνει πλήρης αποκατάσταση της κίνησης του κάτω άκρου.

Ο χρόνος αποθεραπείας εξαρτάται από το είδος της ρήξης και την αντιμετώπιση της δηλαδή σε μερική έσω ή έξω μηνισκεκτομή επανέρχεται στις καθημερινές του δραστηριότητες περίπου σε τρείς με τέσσερεις βδομάδες ενώ όταν έχει γίνει  συρραφή μηνίσκου ο ασθενής επανέρχεται στις προηγούμενες του δραστηριότητες μετά τον τρίτο ή και τέταρτο μήνα.

Τέλος η θεραπεία ενός ασθενή θα εξαρτηθεί από την ηλικία, του ασθενή, τις δραστηριότητες που κάνει, επάγγελμα, φύλο και υπόλοιπο ιστορικό. Για παράδειγμα ασθενής άνω των εξήντα ετών με ραιβό γόνατο και εκφυλιστική ρήξη έσω μηνίσκου, η αρθροσκοπική αντιμετώπιση με μερική μηνισκεκτομή μπορεί να μην έχει τα αναμενόμενα αποτελέσματα λόγω ταυτόχρονης βλάβης του αρθρικού έσω μεσάρθριου χόνδρου και ο ασθενής τελικά να χρειαστεί ολική αρθροπλαστική γόνατος.

Παγκόσμια μέρα πνευμονίας – Κάνουμε Την Πρόληψη Στάση Ζωής

Επί ευκαιρίας της παγκόσμιας μέρας πνευμονίας, η Πνευμονολογική Εταιρία Κύπρου δημιούργησε εκστρατεία ενημέρωσης, με στόχο την ενημέρωση του κοινού σχετικά με τη σοβαρότητα της νόσου και των επιπλοκών της.  Πάνω απ’ όλα όμως, θέλουμε να συγκεντρωθούμε στην σημασία της πρόληψης και τα οφέλη του εμβολιασμού κατά της πνευμονιοκοκκικής πνευμονίας.

Τί είναι η πνευμονία;

Η πνευμονία, είναι μια λοίμωξη των πνευμόνων.  Οι πνεύμονες αποτελούνται από μικρούς σάκους που ονομάζονται κυψελίδες, οι οποίοι γεμίζουν με αέρα όταν αναπνέει ένα υγιές  άτομο. Στην πνευμονία, οι κυψελίδες γεμίζουν με πύον και υγρό, πράγμα που κάνει την αναπνοή επώδυνη και περιορίζει την πρόσληψη οξυγόνου.

Η πνευμονία στην κοινωνία προκαλείται συνήθως από βακτήρια και το πιο κοινό παθογόνο  είναι ο Στρεπτόκοκκος της πνευμονίας, ή αλλιώς πνευμονιόκοκκος.  Είναι μια συχνή ασθένεια, που συνδέεται σε ορισμένες περιπτώσεις με επιπλοκές και αυξημένη θνησιμότητα.  Μπορεί να προσβάλει 8-15 περιπτώσεις ανά 1000 άτομα.  Όταν όμως παρατηρήσουμε τα άτομα άνω των 75 ετών, τότε  η συχνότητα αυξάνεται σε 34 άτομα άνα 1000. Μεταξύ 22-42% των περιστατικών νοσηλεύονται και μέχρι 10% αυτών μπορεί να χρειαστούν εισαγωγή σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ).

Δυστυχώς, παρά την πρόοδο της ιατρικής τα τελευταία 50 χρόνια, η θνητότητα παραμένει ψηλή, γύρω στα 12-14% στους νοσηλευόμενους  και μπορεί να φτάσει μέχρι το 30% σε άτομα που νοσηλεύονται σε ΜΕΘ.  Ο παγκόσμιος οργανισμός υγείας δηλώνει ότι η πνευμονία είναι η κύρια αιτία θανάτου παγκοσμίως σε παιδιά κάτω των 5 ετών και παραμένει η πιο θανατηφόρα μεταδοτική ασθένεια (και μια από τις κύριες αιτίες θανάτου παγκοσμίως) στους ενήλικες.

Πώς μεταδίδεται;

Η πνευμονία μπορεί να εξαπλωθεί με διάφορους τρόπους. Συνήθως στον οροφάρυγγά μας, δηλαδή στη μύτη ή στο λαιμό μας, ζουν βακτήρια χωρίς να δημιουργούν κάποιο πρόβλημα.  Αν όμως ο οργανισμός μας αδυνατίσει, τότε αυτά μπορούν να μολύνουν τους πνεύμονες.  Τα μικρόβια μπορούν επίσης να εξαπλωθούν μέσω αιωρούμενων σταγονιδίων από βήχα ή φτέρνισμα. Επιπλέον, η πνευμονία μπορεί να εξαπλωθεί μέσω του αίματος από τη μητέρα στο βρέφος κατά τη διάρκεια της γέννας.

Ποια είναι τα συμπτώματα;

Τα κύρια συμπτώματα είναι η δυσκολία στην αναπνοή, ο βήχας με ή χωρίς πτύελα, ο ψηλός πυρετός και τα ρίγη.  Κάποτε παρουσιάζεται πλευριτικός πόνος που χαρακτηρίζεται σαν πόνος στο θώρακα που ‘κόβει την ανάσα’.  Άλλα μη συγκεκριμένα συμπτώματα είναι η κούραση, η καχεξία, η ανορεξία και η μυαλγία.  Οι πιο ηλικιωμένοι δεν παρουσιάζουν πάντα τα τυπικά συμπτώματα, αλλά αυτά της σύγχυσης και του μειωμένου επιπέδου συνείδησης.   Συγχρόνως, παρουσιάζεται επιδείνωση ή έξαρση άλλων προϋπάρχουσων νόσων.

Ποια είναι η θεραπεία;

Η μικροβιακή πνευμονία πρέπει να αντιμετωπίζεται έγκαιρα με αντιβιοτικά.  Σε ήπιες περιπτώσεις η αγωγή δίνεται με αντιβίωση από το στόμα. Στις πιο σοβαρές περιπτώσεις όμως, χρειάζεται ενδονοσοκομειακή νοσηλεία, με ενδοφλέβια θεραπεία.  Σε ακόμα πιο σοβαρές περιπτώσεις μπορεί να χρειαστεί και  μηχανική υποστήριξη των πνευμόνων ή άλλων οργάνων σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας.  Δίνεται επίσης θεραπεία για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων (π.χ. πυρετού, πόνου) και χορήγηση οξυγόνου.

Υπάρχουν επιπλοκές;

Η πνευμονία μπορεί να δημιουργήσει πολλές επιπλοκές.  Όσο αφορά τους πνεύμονες, μπορεί να δημιουργηθεί πνευμονική ανεπάρκεια, παραπνευμονική συλλογή δηλαδή δημιουργία υγρού γύρο από τους πνεύμονες, εμπύημα και πνευμονικό απόστημα.

Η πνευμονία, μπορεί να επιδεινώσει προϋπάρχουσες παθήσεις (όπως χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, άσθμα, χρόνια βρογχίτιδα, κ.ά.) όχι μόνο των πνευμόνων,  αλλά και του διαβήτη, της υπέρτασης, της καρδιοαγγειακής νόσου, της άνοιας και της νεφρικής ανεπάρκειας.  Μπορεί επίσης να προκαλέσει καρδιακές αρρυθμίες, καρδιακό έμφραγμα (τύπου 2), σηψαιμία και ανεπάρκεια πολλαπλών οργάνων.

Ποια είναι η πρόληψη;

Η πρόληψη μειώνει την νοσηρότητα και την θνησιμότητα.  Η καλή διατροφή, η δραστήρια μη-καθιστική ζωή και η καλή υγιεινή, συμπεριλαμβανομένου του τακτικού πλυσίματος των χεριών βοηθούν στη πρόληψη.  Οι καπνιστές έχουν τετραπλάσιες πιθανότητες να προσβληθούν από πνεμόνια, έτσι η διακοπή του καπνίσματος βοηθά σημαντικά στην πρόληψη.  Μεγάλο ρόλο παίζει ο εμβολιασμός κατά του πνευμονιόκοκκου.

Εμβολιασμός κατά του πνευμονιόκοκκου

Όπως προαναφέραμε, ο πνευμονιόκοκκος είναι το πιο κοινό βακτήριο που προκαλεί την πνευμονία στην κοινωνία.  Στους ενήλικες (άνω των 65 ετών ή ομάδες κινδύνου), ο εμβολιασμός έναντι του πνευμονιόκοκκου μειώνει την θνησιμότητα.  Στα παιδιά, ο εμβολιασμός έναντι του πνευμονιόκοκκου, του αιμόφιλου της ινφλουένζας τύπου Β, της ιλαράς και του κοκκύτη είναι ο αποτελεσματικότερος τρόπος πρόληψης της πνευμονίας.

Όταν ένα άτομο πάσχει από γρίππη, βρίσκεται σε κίνδυνο ιϊκής αλλά και δευτερεύουσας μικροβιακής πνευμονίας.  Έτσι και το εμβόλιο κατά της γρίπης βοηθά στην πρόληψη της πνευμονίας.

Οποιοσδήποτε μπορεί να προσβληθεί από πνευμονία, ακόμα και υγιή άτομα με καλή φυσική κατάσταση. Μεγαλύτερες πιθανότητες όμως, έχουν άτομα με αδύναμο ανοσοποιητικό σύστημα, όπως:

  • Μικρά παιδιά (και κυρίως τα ανεμβολίαστα) ή βρέφη που δεν θηλάζονται άρα δεν παίρνουν αντισώματα από το μητρικό γάλα
  • Άτομα άνω των 65 ετών
  • Άτομα με χρόνιες παθήσεις όπως π.χ. αναπνευστικά προβλήματα, καρδιαγγειακή νόσο, χρόνια νεφρική ανεπάρκεια, χρόνια ηπατική νόσο και άτομα με διαβήτη
  • Άτομα σε ανοσοκαταστολή όπως ασθενείς με HIV, καθώς και αυτοί που λαμβάνουν ανοσοκατασταλτική θεραπεία, συμπεριλαμβανομένων και των μεταμοσχευμένων
  • Αλκοολικοί
  • Καπνιστές
  • Υποσιτισμένοι
  • Άτομα με ασπληνία/σπληνεκτομή

Αυτές οι ομάδες πρέπει να εμβολιάζονται κατά του πνευμονιόκοκκου.

Υπάρχουν δύο είδη εμβολίου. Το πολυσακχαριδικό 23-δύναμο εμβόλιο, με την πάροδο των χρόνων χάνει την αντιγονικότητα του και επιβάλλει αναμνηστική δόση μετά από περίπου 5 χρόνια.  Το συζευγμένο 13-δύναμο εμβόλιο, δίνεται με μια εφάπαξ δόση, αφού δεν χρειάζεται αναμνηστική δόση παρά μόνο σε ειδικές κατηγορίες ασθενών.

Υπάρχουν πολλά στελέχη του πνευμονιόκοκκου, έτσι είναι σημαντικό μα αναφέρουμε ότι τα εμβόλια προστατεύουν μόνο κατά τα πιο κοινά στελέχη.   Ο εμβολιασμός δεν προσφέρει 100% προστασία κατά της πνευμονίας. Προστατεύει όμως το 80% των παιδιών και 75% των ενηλίκων από διεισδυτική νόσο.

Το εμβόλιο γίνεται με ενδομυϊκή ένεση και μπορεί να χορηγηθεί ταυτόχρονα με το εποχιακό εμβόλιο κατά της γρίπης. Η παρενέργειες είναι λίγες και συνήθως μη σημαντικές, όπως  ο ερεθισμός, το φούσκωμα και ο ήπιος πόνος εκεί που δόθηκε το εμβόλιο, ήπιος πυρετός, κούραση, πονοκέφαλος και μυαλγία.  Αυτά τα συμπτώματα όμως, δεν παρουσιάζονται σε όλους.

Υπάρχουν μόνο μερικές υποκειμενικές αντενδείξεις για τον εμβολιασμό. Σε περιπτώσεις όπου υπήρξε στο παρελθόν απειλητική για τη ζωή αλλεργία σε προηγούμενα εμβόλια, ο εμβολιασμός πρέπει οπωσδήποτε να συζητηθεί με τον γιατρό.  Επιπλέον, όταν κάποιο άτομο έχει συμπτώματα πυρετού, τότε ο εμβολιασμός πρέπει να καθυστερήσει μέχρι να πέσει ο πυρετός.  Επίσης, το εμβόλιο δεν δίνεται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης γιατί δεν υπάρχουν μελέτες για τη ασφάλεια του.

Πρέπει να τονιστεί ότι το εμβόλιο κατά του πνευμονιόκοκκου είναι ασφαλές και ότι στις προαναφερθείσες κατηγορίες επιρρεπών ατόμων, σώζει ζωές.

 

Κοινές φθινοπωρινές πνευμονολογικές παθήσεις: Κρυολόγημα, γρίπη, αλλεργίες

ΤΗΣ ΔΡ. ΕΛΠΙΔΑΣ ΦΟΙΤΙΔΟΥ

Πνευμονολόγος/Παθολόγος
Αρεταίειο Νοσοκομείο

Με την αλλαγή του καιρού και την επιστροφή από τις καλοκαιρινές διακοπές, πολύς κόσμος αρχίζει να ταλαιπωρείται από φθινοπωρινές πνευμονολογικές παθήσεις, όπως το απλό κρυολόγημα, η γρίπη και ορισμένες αλλεργίες.

Απλό κρυολόγημα

Το απλό κρυολόγημα προκαλείται από διάφορους ιούς και μπορεί να παρουσιαστεί ολόχρονα. Η συχνότητα των περιστατικών αρχίζει να αυξάνεται όμως το φθινόπωρο με την αλλαγή του καιρού (κρύο, βροχή) και κορυφώνεται το χειμώνα. Δεν γνωρίζουμε ακριβώς γιατί το κρυολόγημα είναι φθινοπωρινή/χειμερινή πάθηση. Ξέρουμε όμως, ότι μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο μέσω διασποράς σταγονιδίων που προέρχονται από τη μύτη ή το στόμα, όπως π.χ. μετά από βήξιμο ή φτάρνισμα ή ακόμα και με έντονη συνομιλία. Αυτά τα σταγονίδια μπορούν να παραμείνουν εναέρια, έτσι όταν είμαστε σε κλειστούς ή συνωστισμένους χώρους, που είναι πιο πιθανό σ’ αυτή την εποχή, η μετάδοση γίνεται πιο εύκολα. Η μετάδοση μπορεί ακόμα να γίνει αγγίζοντας μια μολυσμένη επιφάνεια και μεταφέροντας τον ιό στο πρόσωπο (συγκεκριμένα στα μάτια/μύτη/στόμα).

Συμπτώματα: Βήχας, φτάρνισμα, συμφόρηση της μύτης , πονόλαιμος, κούραση, μυαλγία, πονοκέφαλος. Τα συμπτώματα συνήθως διαρκούν για μια με δύο βδομάδες, αν και κάποτε ο βήχας μπορεί να παραμείνει για πολύ περισσότερο. Ο βήχας αυτός δεν είναι ανησυχητικός αλλά αν υπάρχει χρόνιος (ή ανησυχητικός για τον ασθενή) βήχας, συστήνεται οπωσδήποτε επαφή με πνευμονολόγο.

Θεραπεία: Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη θεραπεία, καθώς οι ιώσεις είναι αυτοπεριοριστικές. Μπορεί να χορηγηθεί συμπωματική θεραπεία, όπως παυσίπονα, αντιβηχικά, βλεννοδιαλυτικά,  σπρέι για τη μύτη κ.α. Συστήνεται ξεκούραση και ενυδάτωση. Οι αντιβιώσεις δεν έχουν κανένα ρόλο στην αντιμετώπιση κρυολογήματος.

Πρόληψη: Βασική καθαριότητα, όπως πλύσιμο χεριών. Αποφυγή επαφής, εάν γίνεται, με άτομα που πάσχουν από κρυολόγημα. Συστήνεται η κάλυψη της μύτης και του στόματος με χαρτομάντηλο όταν υπάρχει βήχας/φτάρνισμα/έκκριση από τη μύτη και πλύσιμο χεριών μετά το πέταγμα του χαρτομάντηλου, για αποφυγή μετάδοσης.

Γρίπη

Η γρίπη μεταδίδεται με τον ίδιο τρόπο όπως το απλό κρυολόγημα (μέσω διασποράς σταγονιδίων) και έτσι παρουσιάζεται σε παρόμοια χρονική περίοδο.  Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται εποχιακή επιδημία γρίπης, η οποία διαρκεί συνήθως μερικές βδομάδες. Συνήθως παρατηρείται πρώτα έξαρση των παιδικών περιστατικών, καθώς αυτά είναι πιο επιρρεπή, αφού το ανοσοποιητικό τους σύστημα δεν έχει έρθει ακόμα σε επαφή με τον ιό της γρίπης. Ο ιός μεταδίδεται και στους ενήλικες και τέλος στους πιο ηλικιωμένους. Η γρίπη παραμένει λιγότερο κοινή, αλλά πιο σοβαρή από το απλό κρυολόγημα.

Συμπτώματα: Ξαφνικός ψηλός πυρετός, τρέμουλο, πονόλαιμος, συμφόρηση της μύτης, μυαλγία, πονοκέφαλος, έλλειψη όρεξης, έντονη κούραση. Τα συμπτώματα μπορεί να διαρκέσουν για 1 βδομάδα ή περισσότερο.  Σε μερικές περιπτώσεις η γρίπη μπορεί να οδηγήσει σε επιπλοκές, όπως βρογχίτιδα, ιογενή ή βακτηριακή  πνευμονία, πνευμονική ανεπάρκεια ή ακόμα και σε θάνατο. Οι επιπλοκές είναι πιο συνήθεις σε άτομα με χρόνιες παθήσεις, π.χ. άσθμα, χρόνια πνευμονική ανεπάρκεια, καρδιολογικά προβλήματα, άτομα με διαβήτη ή με αδύναμο ανοσοποιητικό σύστημα, συμπεριλαμβανομένων έγκυων γυκαικών, νηπίων και ηλικιωμένων.

Θεραπεία: Για ορισμένα είδη γρίπης, μπορεί να χορηγηθεί θεραπεία κατά του ιού, η οποία πρέπει να δοθεί μέσα σε περιθώριο 48 ωρών για να είναι αποτελεσματική. Μπορεί να χορηγηθεί συμπωματική θεραπεία, όπως περιγράφεται πιο πάνω.

Πρόληψη: Υπάρχει εμβόλιο κατά της γρίπης που συστήνεται σε ασθενείς με χρόνια προβλήματα, έγκυους και άτομα άνω των 65 ετών. Επιπλέον, μπορεί να χορηγηθεί θεραπεία κατά του ιού σε άτομα που ήρθαν σε κοντινή επαφή με ασθενείς γρίπης. Σε νοσοκομεία, χρησιμοποιούνται γάντια, ποδιές και αναπνευστικές μάσκες, για την προστασία του προσωπικού και των άλλων αρρώστων. Η μη φαρμακευτική πρόληψη είναι παρόμοια με αυτήν του κρυολογήματος.

Αλλεργίες

Το φθινόπωρο μπορεί να παρατηρηθεί επιδείνωση της αλλεργίας στα ακάρεα της οικιακής σκόνης (house dust mite) και στα κατοικίδια, καθώς σταματούμε να περνάμε πολλή ώρα έξω, έτσι ερχόμαστε σε πιο κοντινή ή και σε συνεχή επαφή με αλλεργιογόνα στο σπίτι/σε κλειστούς χώρους. Αυτοί που πάσχουν συνήθως από αλλεργία στη γύρη, παρουσιάζουν και αλλεργία στα αγριόχορτα που βγαίνουν με τις πρώτες βροχές. Επίσης λόγο υγρασίας, αναπτύσσεται μούχλα σε τοίχους, αυλές ή δρόμους, π.χ. σε ξεραμένα υγραμένα φυτά/φύλλα, η οποία προκαλεί και αυτή αλλεργίες.

Συμπτώματα: Συμφόρηση, καταρροή και φαγούρα στη μύτη, φαγούρα ή κοκκίνισμα στα μάτια με δακρύρροια, φτάρνισμα, βήχα, και ερέθισμα στο δέρμα.

Θεραπεία: Μπορούν να χορηγηθούν στεροειδή ρινικά σπρέι, αντιϊσταμινικά, αποσυμφορητικά, σταγόνες για τα μάτια και χάπια κατά των αλλεργιών.

Πρόληψη: Είναι δύσκολο κανείς να αποφύγει τα αλλεργιογόνα, ειδικά όταν αυτά βρίσκονται σε αφθονία. Καλό είναι οι αλλεργικοί στα ακάρεα της σκόνης να αποφεύγουν τα πολλά χαλιά/κουρτίνες στο σπίτι και να καθαρίζουν συχνά την σκόνη. Καλό θα είναι επίσης για όλους, να καθαρίζονται καλά οι θερμάνσεις, πριν αυτές χρησιμοποιηθούν, καθώς και τα φίλτρα των κλιματιστικών. Οι αλλεργικοί στα αγριόχορτα/μούχλα, συστήνεται να φορούν χειρουργική μάσκα και γάντια κήπου όταν κάνουν κηπουρική. Τέλος, αυτοί που ταλαιπωρούνται ιδιαίτερα από αλλεργίες αυτή την εποχή, μπορούν να αρχίσουν αγωγή με αντιϊσταμινικά χάπια, λίγο πριν την αλλαγή του καιρού.

Οδηγός ασθενών με Καρδιοχειρουργικές επεμβάσεις

Η αορτοστεφανιαία παράκαμψη (bypass), είναι το πιο σύνηθες χειρουργείο καρδιάς που γίνεται σήμερα. Είναι δοκιμασμένο στο χρόνο και εξαιρετικά ασφαλές και αποτελεσματικό. Ο σκοπός του χειρουργείου είναι να παρακάμψει τα σημεία των στεφανιαίων που παρουσιάζουν στένωση για την καλύτερη επαναιμάτωση του καρδιακού μυός. Το χειρουργείο μπορεί να διαρκέσει από δύο έως έξι ώρες, ανάλογα με τον αριθμό των παρακάμψεων (bypasses) που χρειάζεσθε.
Εάν λοιπόν δημιουργηθεί στένωση σε μία ή περισσότερες στεφανιαίες αρτηρίες που μπορεί να αποβεί μοιραία, παρουσιαστεί στηθάγχη η οποία δε βελτιώνεται με φαρμακευτική αγωγή ή υπάρξουν επιπλοκές μετά από έμφραγμα του μυοκαρδίου τότε η χειρουργική αντιμετώπιση ίσως να είναι η μόνη λύση.

Ο σκοπός του χειρουργείου είναι να παρακαμφθεί κάθε αποφραγμένη αρτηρία με ένα υγιές αγγείο. Η παράκαμψη επιτυγχάνεται με τη συρραφή ενός μοσχεύματος μεταξύ της αορτής και των νοσούντων αρτηριών, λίγο πιο κάτω από το αποφραγμένο σημείο. Μπορεί να χρειαστείτε μία ή περισσότερες παρακάμψεις ανάλογα με τον αριθμό των στενώσεων που έχετε και την έκταση του καρδιακού μυός που επηρεάζουν.

Στο παρελθόν χρησιμοποιούσαν κυρίως φλεβικά μοσχεύματα που τα έπαιρναν από το πόδι, αλλά σήμερα προτιμώνται τα αρτηριακά (μαστικές αρτηρίες ή έσω θωρακικές αρτηρίες) που τα παίρνουμε από το στήθος, γιατί έχουν μεγάλη διάρκεια ζωής, ενώ αντιθέτως η μέση διάρκεια ζωής των φλεβικών είναι 5-15 χρόνια.

Όταν χρησιμοποιείται φλεβικό μόσχευμα από το πόδι, η μια άκρη αναστομώνεται (ράβεται) στην αορτή και η άλλη μετά τη στένωση της στεφανιαίας αρτηρίας. Η λήψη του φλεβικού μοσχεύματος από το πόδι σας δεν εμποδίζει την ροή του αίματος σ’ αυτή την περιοχή, ούτε την ικανότητα της βάδισης.

Όταν χρησιμοποιείται η έσω μαστική αρτηρία, η μια άκρη παραμένει προσαρτημένη σε ένα κλάδο της αορτής και η άλλη άκρη αναστομώνεται μετά την στένωση της στεφανιαίας αρτηρίας.

Ένα άλλο μόσχευμα που χρησιμοποιείται τακτικά είναι η κερκιδική αρτηρία η οποία παρασκευάζεται από το χέρι του ασθενούς. Μακροχρόνιες μελέτες έχουν δείξει αποτελέσματα ανάλογα των φλεβικών μοσχευμάτων.

Ας σημειωθεί ότι η παρασκευή τόσο της μαστικής όσο και της κερκιδικής αρτηρίας γίνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να μην επηρεάζεται η αιμάτωση των σημείων του σώματος από όπου ελήφθησαν. Οξυγονωμένο αίμα ρέει δια μέσου του μοσχεύματος στον καρδιακό μυ. Η επαναιμάτωση που επιτυγχάνεται με αυτόν τον τρόπο βελτιώνει την καρδιακή λειτουργία και ανακουφίζει από τον στηθαγχικό πόνο.

Η αλματώδης εξέλιξη της τεχνολογίας, οι καινούργιες τεχνικές (πάλλουσα καρδιά, κλπ), τα σύγχρονα φάρμακα και η επιδεξιότητα του χειρουργού καθιστούν τα χειρουργεία αορτοστεφανιαίας παράκαμψης εξαιρετικά αξιόπιστα και ασφαλή. Η εγχείρηση της επαναιμάτωσης του μυοκαρδίου φέρει κίνδυνο 1% – 2% για την πλειονότητα των ασθενών, ενώ για τις βαρύτερες περιπτώσεις, όπως όταν το μυοκάρδιο έχει υποστεί σημαντική βλάβη από προηγούμενα εμφράγματα, είναι υψηλότερο.

Χωρίς να θέλουμε να υποτιμήσουμε την σοβαρότητα ενός χειρουργείου καρδιάς, θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε παρ’ όλα αυτά ένα χειρουργείο αορτοστεφανιαίας παράκαμψης ως χειρουργείο ρουτίνας.

Δρ. Θέμης Κωμοδρόμος

Λειτουργική Eνδοσκοπική Eπέμβαση Παραρρινίων

(FESS=Functional Endoscopic Sinus Surgery)

Πόσες εγχειρήσεις παραρρινίων κόλπων διενεργούνται κάθε χρόνο στις ΗΠΑ;

Σύμφωνα με κάποιους υπολογισμούς έχουν περίπου 200.000 εγχειρήσεις τέτοιου τύπου κάθε χρόνο στις ΗΠΑ.

Πότε θα πρέπει να σκεφτώ να υποβληθώ σε τέτοια εγχείρηση;

Όταν υπάρχουν ανατομικές ανωμαλίες που επιβαρύνουν την ιγμορίτιδα σας  και όταν άλλες θεραπείες έχουν αποτύχει. Αυτές οι ανατομικές ανωμαλίες μπορούν να διορθωθούν με εγχείρηση.

Οι ενδοσκοπικές μέθοδοι επιτρέπουν στον Ωτορινολαρυγγολόγο να διαγνώσει και να θεραπεύσει αυτού του είδους προβλήματα πιο εύκολα από ότι παλιότερα. Του επιτρέπουν να δρα προληπτικά όσον αφορά τις ρινικές ανατομικές ανωμαλίες.

Πότε ενδείκνυται να γίνεται εγχείρηση;

Χρειάζεται να γίνεται εγχείρηση  όταν η φαρμακευτική αγωγή έχει αποτύχει να ανακουφίσει τον ασθενή από τα συμπτώματα ης ιγμορίτιδας. Επίσης όταν υπάρχουν επιπλοκές της ιγμορίτιδας .Στην περίπτωση που η κατάσταση του ασθενή δεν ανακουφίζεται με φαρμακευτική αγωγή, αυτή μπορεί να συνδέεται  με προβλήματα του κατώτερου αναπνευστικού συστήματος όπως είναι η χρόνια βρογχίτιδα και το άσθμα.

Γενικά , ασθενείς που λαμβάνουν κάθε δυνατή φαρμακευτική αγωγή η οποία αποτυγχάνει να τους βοηθήσει, είναι υποψήφιοι για να υποστούν τέτοιου είδους εγχείρηση.

Ποιες είναι οι επιλογές τις Eνδοσκοπικής Eπέμβασης Παραρρινίων (FESS);

Η Λειτουργική Eνδοσκοπική Eπέμβαση Παραρρινίων (FESS) έχει ουσιαστικά αντικαταστήσει τις παραδοσιακές «παλιομοδίτικες» επεμβάσεις για την αντιμετώπιση της  ιγμορίτιδας. Η FESS σκοπό έχει να διατηρήσει την φυσιολογική κινητικότητα των κροσσών του επηθηλίου και  των φυσιολογικών  ανοιγμάτων των παραρρινίων κόλπων.

Με ειδικές κάμερες και ενδοσκόπια οι στενές ανατομικές περιοχές των παραρρινίων κόλπων  μπορούν να απεικονιστούν και να προσεγγιστούν επακριβώς χειρουργικά.

Η FESS έχει φέρει ραγδαίες θετικές εξελίξεις στη χειρουργική θεραπεία της ιγμορίτιδας γιατί βοηθά στην φυσιολογική παροχέτευση των παραρρινίων κόλπων.

Ποιο είναι το κλειδί  πίσω από την ελάχιστη επεμβατική (behind minimally invasive) FESS;

Ο μέσος ρινικός πόρος είναι ο χώρος  που βρίσκεται στην περιοχή μεταξύ της μέσης κόγχης και του πλάγιου ρινικού τοιχώματος. Ο μέσος ρινικός πόρος  αποτελεί την περιοχή κλειδί για την παροχέτευση των πρόσθιων ηθμοειδών κυψελών , του γναθιαίου άντρου (ιγμορείου)  και των μετωπιαίων κόλπων.

Η απόφραξη του μέσου ρινικού πόρου δημιουργεί ένα φαύλο κύκλο που οδηγεί σε  ιγμορίτιδα.

Με την λειτουργική ενδοσκοπική χειρουργική (FESS)  ανοίγουμε  τα φυσιολογικά στόμια των  παραρρινίων κόλπων για να  παροχετεύουν  και να λειτουργούν φυσιολογικά.

Μπορείτε να με ενημερώσετε περισσότερο για την FESS;

Στην FESS χρησιμοποιείται ενδοσκόπιο στη μύτη για να γίνει ορατή η ρινική κοιλότητα και οι παραρρινίοι κόλποι. Αυτό γενικά μειώνει την ανάγκη εξωτερικής τομής. Η ενδοσκόπηση επιτρέπει την καλύτερη απεικόνιση  της ανατομίας και της παθολογίας των  περιοχών αυτών. Η ενδοσκόπηση, σε συνδυασμό με λεπτομερή ακτινογραφική μελέτη, μπορεί να διαγνώσει ένα πρόβλημα το οποίο δεν είχε διαγνωστεί προηγουμένως.

Με την FESS  έχουμε την δυνατότητα να αφαιρέσουμε παθολογικούς ιστούς οι οποίοι αποφράσσουν τα φυσιολογικά στόμια των  παραρρίνιων  κόλπων και έτσι να βελτιωθεί η παροχέτευση τους .

Πως αξιολογείται η κατάσταση του ασθενή για να προγραμματιστεί τέτοια επέμβαση;

Η απόφαση για τη διενέργεια της FESS θα βασιστεί στο ιστορικό του ασθενή και στην εξέταση του από τον Ωτορινολαρυγγολόγο. Επίσης απαιτείτε  μια αξονική τομογραφία για τον ακριβή προσδιορισμό της ανατομίας της περιοχής. Εάν δεν έχετε κάνει αξονική τομογραφία πριν την πρώτη επίσκεψή σας στον γιατρό, θα χρειαστεί να κάνετε στη συνέχεια.

Ποια η προετοιμασία του ασθενή πριν την εγχείρηση;

Πριν την επέμβαση είναι σημαντικό ο ασθενής να υποβληθεί σε αναλύσεις αίματος   και πιθανόν άλλες εξετάσεις όπως είναι η εξετάσεις EKG και οι ακτινογραφίες θώρακα. Αυτές οι εξετάσεις γίνονται εάν θεωρηθεί αναγκαίο βάση του ιστορικού του ασθενή και   της ηλικίας του. Δεν μπορεί να γίνει επέμβαση χωρίς τη διενέργεια αξονικής τομογραφίας προηγουμένως.

Εάν ο ασθενής έχει ραγδαία επιδείνωση των συμπτωμάτων ιγμορίτιδας ή υπάρχει οποιαδήποτε μόλυνση πριν την επέμβαση, ο χειρούργος πρέπει να ενημερωθεί. Ο χειρούργος θα επιλέξει την πιο κατάλληλη θεραπεία.. Σε τέτοιες περιπτώσεις η επέμβαση μπορεί να αναβληθεί.

Υπάρχουν πράγματα που πρέπει ή δεν πρέπει να γίνονται πριν την εγχείρηση;

Ενημερώστε τον χειρούργο σας εάν αντιμετωπίζεται οποιοδήποτε ιατρικό πρόβλημα που απαιτεί τη προληπτική λήψη αντιβιοτικών πριν την εγχείρηση (π.χ. πρόπτωση της μιτροειδούς βαλβίδας ή προσθετική βαλβίδα).

Διαβάστε ενημερωτικό υλικό σχετικό με την επέμβαση ούτος ώστε να κατανοείσετε τη διαδικασία, περιλαμβανομένου των λόγων για τους οποίους συνιστάτε να υποβληθείτε σ’ αυτήν την  επέμβαση. Ενημερωθείτε για  τα αναμενόμενα οφέλη και τα πιθανά ρίσκα.

Σταματήστε τη λήψη ασπιρίνης τουλάχιστον 10 μέρες πριν την επέμβαση. Η ασπιρίνη ακόμα και σε μικρές δοσολογίες, μπορεί να αυξήσει σημαντικά την αιμορραγία κατά τη διάρκεια της επέμβασης καθώς και μετεγχειρητικά.

Σταματήστε τη λήψη μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων (Iboprofen,) τουλάχιστον 5 μέρες πριν την εγχείρηση. Αυτές οι ουσίες δημιουργούν επίσης αιμορραγία που είναι όμως μικρότερη από αυτήν που προκαλεί η ασπιρίνη.

Τα μεσάνυχτα  πριν την εγχείρηση μην φάτε ή πιείτε τίποτα. Σε περίπτωση που ακολουθείτε φαρμακευτική αγωγή, ρωτήστε εάν μπορείτε να τη λάβετε κατά το πρωινό της επέμβασης.

Τι θα συμβεί κατά τη διάρκεια της εγχείρησης;

Η εγχείρηση γενικά δεν προκαλεί αρνητική διάθεση και δεν πρέπει να είναι δυσάρεστη εμπειρία. Η επέμβαση συνήθως γίνετε με γενική αναισθησία. Όταν   ξυπνήσετε το μόνο που θα θυμάστε  θα είναι ο θάλαμος ανάνηψης και  η επέμβαση θα έχει τελεΙώσει.

Μπορώ να μάθω περισσότερα για τα  εργαλεία μικροχειρουργικής και τις συσκευές  μικροεκτομής  που χρησιμοποιούνται στην FESS;

Τα εργαλεία μικροχειρουργικής και οι συσκευές  μικροεκτομής  που χρησιμοποιούνται στην FESS, αποτελούν τις πιο πρόσφατες εξελίξεις στο χώρο της FESS.

Η χρήση των  εργαλείων αυτών γίνεται ως επί το πλείστον σε μόνιμη βάση στην FESS για το λόγο ότι προσφέρουν στον χειρούργο ασφάλεια και  ακρίβεια. Η συσκευή μικροεκτομής ρουφά το μαλακό ιστό μέσα στο πλευρικό άνοιγμα και στη συνέχεια τον κόβει ή τον «ξυρίζει» με μία ταλαντευόμενη ή περιστρεφόμενη μεταλλική σωλήνα. Επειδή η σωλήνα είναι προστατευμένη, το εργαλείο προσφέρει εξαιρετικό έλεγχο για ακριβή χειρουργική αφαίρεση του μαλακού ιστού χωρίς να βλάπτει άλλους ιστούς που τον περιβάλλουν. Πιο σύγχρονες λεπίδες δίνουν τη δυνατότητα στους χειρούργους να αφαιρούν το μαλακό ιστό καθώς και το κόκαλο. Ταυτόχρονα γίνεται συνεχής αναρρόφηση του αίματος, αφαίρεση του παθολογικού  ιστού  διατηρώντας το χειρουργικό πεδίο καθαρό.  Με την συσκευή μικροεκτομής η αιμορραγία κατά την διάρκεια της επέμβασης είναι λιγότερη  και έτσι μειώνετε  ο χρόνος και η  διάρκεια της εγχείρησης.

Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της χρήσης των συσκευών  μικροεκτομής  έχει εντοπιστεί στην περίπτωση των ρινικών πολύποδων. Παραδοσιακά η εγχείριση των ρινικών πολύποδων γινόταν με χειροκίνητα εργαλεία  τα οποία λειτουργούσαν τραβώντας τον πολύποδα. Αυτό προκαλούσε τη ρήξη των ιστών συμπεριλαμβανομένου του φυσιολογικού βλεννογόνου.   Για το λόγο αυτό, σε κάποιες περιπτώσεις  ο χειρούργος  εγκατέλειπε  τη διαδικασία πριν την αφαίρεση όλων των πολύποδων. Για τους ασθενείς αυτούς απαιτείτε συνήθως   ρινικός πωματισμός  για τουλάχιστον 24 ώρες. Η συσκευή  μικροεκτομής μας βοηθά ώστε να γίνει αυτή η διαδικασία, επέμβαση ρουτίνας. Η συνεχής αναρρόφηση μάς επιτρέπει να έχουμε ένα καθαρό πεδίο και έτσι η επέμβαση διενεργείτε με μεγάλη ασφάλεια . Πωματισμός(γαζες στην μύτη) συνήθως δεν απαιτείτε.

Μιλήστε μου για την υποβοηθούμενη από τον ηλεκτρονικό υπολογιστή εικόνα (νευροπλοήγηση) κατά την διάρκεια της FESS.

Η εφαρμογή της  νευροπλοήγησης  για την FESS είναι διαθέσιμη στο Αρεταίειο Νοσοκομείο. Αυτό το σύστημα επιτρέπει στο χειρούργο να γνωρίζει με μεγάλη ακρίβεια σε πιό σημείο βρίσκετε ανά πάσα στιγμή στην μύτη . H νευροπλοήγηση μας διευκολύνει, ιδιαίτερα όταν δουλεύουμε κοντά ή μέσα σε δύσκολες περιοχές όπως είναι οι μετωπιαίοι κόλποι, η βάση του κρανίου και ο οφθαλμικός κόγχος. H νευροπλοήγηση  χρησιμοποιείται κυρίως σε περιπτώσεις που δεν υπάρχουν αρκετά οδηγά σημεία  λόγω του ότι έχουν αφαιρεθεί  σε  παλαιότερες εγχειρήσεις .

Τα συστήματα αυτά δεν είναι διαθέσιμα παντού. Ενώ είναι βοηθητικά σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, δεν είναι πάντοτε αναγκαία για ένα έμπειρο και επιδέξιο χειρούργο που μπορεί να χειριστεί δύσκολες χειρουργικές επεμβάσεις.

Τι μπορεί να περιμένει ο ασθενής μετά την εγχείρηση;

ΟΙ ασθενείς συνήθως φεύγουν από την κλινική την επόμενη ημέρα. Ο γιατρός συνήθως δεν χρησιμοποιεί πωματισμό (γάζα) μετά τη FESS.

Η μετεγχειρητική φροντίδα είναι τόσο σημαντική όσο και η εγχείρηση. Οι ασθενείς επιβάλλετε να χρησιμοποιούν  αλατόνερο μερικές φορές τη μέρα για το καθαρισμό της από κρούστες και  τους  θρόμβους. Με αυτό τον τρόπο διατηρείτε ένα υγειές υγρό περιβάλλον που βελτιώνει τις συνθήκες αποθεραπείας.Περιοδικοί καθαρισμοί διενεργούνται κατά τη διάρκεια του πρώτου σταδίου αποθεραπείας  για την πρόληψη διαμόρφωσης του κοκκιώδους ιστού  και ουλών.   Συνήθως ο ρινικός βλεννογόνος θεραπεύεται  μέσα σε διάστημα 6 βδομάδων.

Ο ασθενής πρέπει να είναι προετοιμασμένος για ρινική αιμορραγία  μερικές μέρες μετά την εγχείρηση και μετά από κάθε επίσκεψή του στο γιατρό για χειρουργικό καθαρισμό. Αυτό είναι κάτι φυσιολογικό που σιγά σιγά ελαττώνεται. Όταν η αιμορραγία συμβαίνει στο μπροστινό μέρος της μύτης ή στο πίσω μέρος του λαιμού ,, ο ασθενής πρέπει να γέρνει το κεφάλι του μπροστά ενώ κάθεται και  αναπνέει απαλά μέσω της μύτης.  Εάν η αιμορραγία συνεχίζεται για μεγάλο χρονικό διάστημα, επικοινωνήστε με το γραφείο του γιατρού.

Εν όσο οι κόλποι αρχίζουν από μόνοι τους να καθαρίζουν μετά από δύο με τρείς βδομάδες, ο ασθενής πρέπει να αναμένει ότι από τη μύτη του θα εξέρχονται παχύρευστα, καφέ εκκρίματα. Αυτά αποτελούνται από βλέννα και παλιό αίμα. Αυτό είναι αναμενόμενο και δεν αποτελεί μόλυνση.

Μετά την εγχείρηση ο  ασθενής ίσως νιώσει δυσφορία λόγο των χειρισμών κατά την διάρκεια της επέμβασης  και της φλεγμονής.

Υπάρχουν πράγματα που πρέπει ή δεν πρέπει να γίνονται μετά την εγχείρηση;

Δεν πρέπει να φυσάτε τη μύτη σας μέχρι να σας δοθεί άδεια για αυτό (συνήθως μια βδομάδα μετά την εγχείρηση).

Μην σηκώνετε βάρη για μια βδομάδα μετά την εγχείρηση. Μην συμμετάσχετε σε δραστηριότητες άσκησης μέχρι την ολοκλήρωση της αποθεραπείας σας.

Εάν θέλετε  να φταρνιστείτε ή να βήξετε να το κάνετε με το στόμα ανοιχτό.

Μην χρησιμοποιείται προϊόντα που περιέχουν ασπιρίνη μέχρι να μιλήσετε μαζί με το γιατρό σας. Συνήθως μπορείτε να αρχίσετε τη χρήση τους  7 με 10 μέρες μετά την εγχείρηση.

Τι πρέπει να κάνω μετά την επέμβαση;

Ο ασθενής θα πρέπει να επισκέπτεται κατά περιοδικά διαστήματα το γιατρό του μέχρι να ολοκληρωθεί η θεραπεία του (συνήθως 4-6 βδομάδες). Κατά τη διάρκεια των μετεγχειρητικών επισκέψεων, οποιαδήποτε επίμονη φλεγμονή ή ουλώδης ιστός  θα πρέπει να αφαιρεθεί με τοπική αναισθησίας.  Παρόλο που οι πιθανότητες επιπλοκής σε αυτή την περίπτωση είναι σπάνιες, ο πιθανός  κίνδυνος είναι ίδιος με την εγχείριση. Η συγκατάθεση για την χειρουργική επέμβαση θα πρέπει να περιλαμβάνει και τη συναίνεση του ασθενή για τη μετεγχειρητική φροντίδα.

Η προσεκτική μετεγχειρητική φροντίδα είναι απαραίτητη για την επιτυχία της επέμβασης. Οι ασθενείς θα πρέπει να προμηθεύονται με οδηγίες μετεγχειρητικής φροντίδας. Είναι εξαιρετικά σημαντικό να ακολουθούνται οι οδηγίες αυτές από τον ασθενή, καθώς και κάθε άλλη  οδηγία που θα δοθεί από τον χειρουργό, αφού θα βοηθήσουν την αποθεραπεία και θα μειώσουν την πιθανότητα παρουσίασης επιπλοκών.

Μπορεί η λειτουργική ενδοσκοπική επέμβαση παραρρινίων να θεραπεύσει τους παραρρίνιους κόλπους;

Η πλειοψηφία των ασθενών που έχουν εγχειρισθεί παρουσίασαν σημαντική βελτίωση των με την εγχείρηση σε συνδυασμό με τη συνεχή ιατρική διαχείριση. Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία το ποσοστό επιτυχίας της FESS σε περιπτώσεις οξείας και χρόνιας ιγμορίτιδας ανέρχεται στο 75- 95%.

Η ιγμορίτιδα είναι ένα χρόνιο πρόβλημα επομένως εάν τα συμπτώματα βελτιωθούν ή ακόμα και εάν εξαφανιστούν μετά την επέμβαση, υπάρχει η πιθανότητα η μύτη και τα ιγμόρεια σας  να ερεθίζονται με τη γύρη, τη  σκόνη, την ατμοσφαιρική μόλυνση κτλ. Πρέπει να γίνει κατανοητό πως  η λήψη φαρμακευτικής αγωγής μετά την επέμβαση συνήθως είναι απαραίτητη.  Αυτό βοηθά στον έλεγχο  της  ενδεχόμενης υποτροπής της νόσου.

Είναι πιθανόν η νόσος να μην θεραπευθεί με την επέμβαση, ή να επανεμφανιστεί σε μεταγενέστερο στάδιο. Εάν αυτό συμβεί ίσως χρειαστεί συμπληρωματική χειρουργική θεραπεία.

Ποιοι κίνδυνοι παρουσιάζονται στη FESS;

Οι πιθανές επιπλοκές από την FESS είναι οι ίδιες με τις επιπλοκές που παρουσιάζονται στην παραδοσιακή επέμβαση για θεραπεία της ιγμορίτιδας. Υπάρχει πιθανότητα να παρουσιαστούν σοβαροί κίνδυνοι από την επέμβαση σε αυτή την περιοχή˙ ωστόσο οι επιπτώσεις αυτών των κινδύνων είναι ελάχιστες. Ακόμα και εάν βρίσκεστε στα καλύτερα χέρια, κάποιου εξαίρετου χειρουργού, υπάρχει πιθανότητα να δημιουργηθούν χειρουργικές επιπλοκές.

ΑιμορραγίαΑκόμα και εάν ο κίνδυνος είναι μειωμένος σε τέτοιου είδους εγχείρηση (FESS), σε περίπτωση σημαντικής αιμορραγίας ίσως απαιτηθεί η διακοπή της διαδικασίας και η τοποθέτηση ρινικού πωματισμού. Η μετάγγιση αίματος σπάνια χρειάζεται. Η μετεγχειρητική αιμορραγία δεν είναι σύνηθες φαινόμενο με την  FESS, αλλά είναι πιθανή σε περίπτωση εκτομής της κάτω ρινικής κόγχης .

Διαρροή εγκεφαλονωτιαίου υγρού (CSF): Σε όλες οι επεμβάσεις στους παραρρίνιους κόλπους υπάρχει μικρή πιθανότητα να δημιουργηθεί  διαρροή εγκεφαλονωτιαίου υγρού (το υγρό που περιβάλλει τον εγκέφαλο). Ωστόσο, επειδή το ενδοσκόπιο που χρησιμοποιείται επιτρέπει βελτιωμένη ορατότητα, ο κίνδυνος επιπλοκών είναι μειωμένος. Αν συμβεί αυτή η επιπλοκή, δημιουργείται πιθανότητα μόλυνσης που μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα μηνιγγίτιδα (φλεγμονή του εγκεφάλου ή απόστημα στον εγκέφαλο). Η διαρροή CSF αποκαθίσταται συνήθως τη στιγμή της εγχείρισης αν αναγνωριστεί. Ενδεχόμενη  διαρροή CSF θα παρατείνει την παραμονή του ασθενούς στο νοσοκομείο και μπορεί να χρειαστεί  επιπλέον εγχείρηση για αποκατάσταση.

Μειωμένη όσφρηση: Μετά από τη χειρουργική επέμβαση μπορεί να υπάρξει μόνιμη απώλεια της όσφρησης ή μειωμένη όσφρηση. Ωστόσο, στους περισσότερους ασθενείς, ήδη υπάρχει μειωμένη όσφρηση  πριν από  την εγχείρηση οπότε συνήθως βελτιώνεται μετά τη χειρουργική επέμβαση.

Προβλήματα όρασης: Αν και εξαιρετικά σπάνιες, υπάρχουν περιστασιακές αναφορές για απώλεια όρασης μετά από επέμβαση παραρρινίων. Συνήθως η απώλεια όρασης περιλαμβάνει μόνο τη μια μεριά και η πιθανότητα αποκατάστασης είναι μειωμένη. Προσωρινή ή παρατεταμένη διπλωπία (διπλή όραση) έχουν επίσης αναφερθεί μετά από επέμβαση παραρρινίων.

Κίνδυνοι αναισθησίας: Επειδή συνήθως χρησιμοποιείται  γενική αναισθησία, ο ασθενής υπόκειται στους κινδύνους  που περιλαμβάνονται στην  αναισθησία. Δυσμενείς αντιδράσεις στην αναισθησία μπορούν να συζητηθούν περαιτέρω με τον αναισθησιολόγο.

Άλλοι κίνδυνοι:

Από μια εγχείρηση παραρρινίων μπορεί περιστασιακά να προκύψει δακρύρροια  ή φλεγμονή στα παραρρίνια  . Ο ασθενής μπορεί να παρουσιάσει μούδιασμα ή δυσφορία στα μπροστινά πάνω δόντια για ένα χρονικό διάστημα. Πρήξιμο, μελάνιασμα ή προσωρινό μούδιασμα στα  χείλη  μπορεί να συμβεί, όπως επίσης και πρήξιμο ή μελάνιασμα γύρω από το μάτι.

Πείτε μου λίγα λόγια για την τεχνική που χρησιμοποιείται στην FESS.

Η ενδοσκοπική παρέμβαση παραρρινίων πραγματοποιείται είτε με κατεύθυνση από μπροστά προς τα πίσω είτε από πίσω προς τα εμπρός. Η  τεχνική από μπροστά προς τα πίσω είναι καλύτερη για περιορισμένη νόσο που περιλαμβάνει τις  πρόσθιες, ηθμοειδείς κυψέλες ,το γναθιαίο άντρο  και τους  μετωπιαίους κόλπους. Η τεχνική από πίσω προς τα εμπρός μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ασθενείς με πανκολπίτιδα (κατάληψη σε όλες τις κοιλότητες της μύτης) ή σε ασθενείς που είχαν κάνει την εγχείρηση στα παραρρίνια  προηγουμένως και είχε ως αποτέλεσμα να χαθούν σημαντικά ανατομικά στοιχεία. Ο επιδέξιος χειρουργός  γνωρίζει και τις δύο τεχνικές και μπορεί να τις εφαρμόσει όπως προκύπτει η ανάγκη.

 

Δρ. Κυριακίδης Γεράσιμος
Χειρουργός Ωτορινολαρυγγολόγος

Σύνδρομο Ροχαλητού και Άπνοιας στον ύπνο

Εάν ροχαλίζετε και ο/η σύντροφος σας έχει παρατηρήσει διακοπές της αναπνοής σας  σαν κοιμάστε, πιθανόν να υποφέρετε από το Σύνδρομο της Άπνοιας στον Ύπνο.

Η άπνοια συμβαίνει διότι τα τοιχώματα των ανώτερων αεραγωγών συμπίπτουν, προκαλώντας έτσι κλείσιμο του φάρυγγα κατά τη διάρκεια του ύπνου με αποτέλεσμα τη διακοπή της αναπνοής. Η άπνοια θεωρείται μία επικίνδυνη διαταραχή της αναπνοής στον ύπνο με σοβαρές συνέπειες για την υγεία του ανθρώπου:

  1. Ζωτικά όργανα δεν οξυγονώνονται επαρκώς κατά τη διάρκεια της άπνοιας με άμεσο κίνδυνο καρδιακής ανακοπής, αρρυθμίες και εγκεφαλικού. Μακροπρόθεσμα αναπτύσσεται αρτηριακή υπέρταση, η οποία δεν ελέγχεται πλήρως. Εγκεφαλικά κύτταρα σταδιακά νεκρώνονται οδηγώντας σε απώλεια μνήμης, συγκέντρωσης και γεροντική άνοια.
  2. Η κακής ποιότητας ύπνου έχει ως αποτέλεσμα την κόπωση και υπνηλία την ημέρα. Αυτό είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο στο οδήγημα, λόγω αυξημένου κινδύνου πρόκλησης αυτοκινητικού ατυχήματος. Η απόδωση στη δουλειά είναι μειωμένη
  3. Πρωϊνοί πονοκεφάλοι, κακή διάθεση,  σεξουαλική δυσλειτουργεία, μπορεί να οφείλονται στην άπνοια
  4. Κατάθλιψη λόγω απομόνωσης από συγγενείς και φίλους. Ο πάσχων κοιμάται συνήθως σε φιλικές συγκεντρώσεις χωρίς να συμμετέχει στην παρέα, με αποτέλεσμα σιγα-σιγά να γίνεται ανεπιθύμητος.

Η διάγνωση της υπνικής άπνοιας γίνεται με τη μελέτη ύπνου, κατά την οποια ο ασθενής συνδέεται με ειδικά μηχανήματα, που δίνουν πληροφορίες για την αναπνοή, το οξυγόνο, την καρδία, τον εγκέφαλο. Η μελέτη συνήθως γίνεται στο σπίτι , σε ειδικές όμως περιπτώσεις πρέπει να γίνεται σε εργαστήριο ύπνου για περισσότερες πληροφορίες και καλύτερη εξαγωγή συμπερασμάτων.

Θεραπεία: θα εξαρτηθεί κυρίως από τα αποτελέσματα της μελέτης ύπνου.

  1. Απλό ροχαλητό –συντηρητική θεραπεία
  2. Απλό ροχαλητό αλλά ενοχλητικό και το σύνδρομο αυξημένων αντιστάσεων του αεραγωγού – κατά προτίμηση χειρουργική επέμβαση που αφορά είτε στη μύτη είτε φάρυγγα
  3. Ροχαλητό με άπνοιες: συσκευή CPAP
  4. Εναλλακτικές θεραπείες με περιορισμένη όμως επιτυχία: εφαρμογή ενδοστοματικών ναρθήκων

 

ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ ΥΠΝΗΛΙΑΣ ΤΟΥ EPWORTH 
Καταγράψτε την πιθανότητα να νυστάξετε ή να κοιμηθείτε σε καθεμιά από τις παραπάνω καταστάσεις:

0= δεν υπάρχει πιθανότητα να νυστάξετε ή να κοιμηθείτε
1= μικρή πιθανότητα
2= μέτρια πιθανότητα
3= μεγάλη πιθανότητα

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ : ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ
– Κάθεστε και διαβάζετε
– Βλέπετε τηλεόραση
– Κάθεστε ήρεμος σε ένα δημόσιο χώρο (συγκέντρωση, θέατρο)
– Είστε επιβάτης σε ένα αυτοκίνητο επί 1 ώρα χωρίς διακοπή
– Είστε ξαπλωμένος το απόγευμα
– Κάθεστε και μιλάτε με κάποιον
– Κάθεστε ήσυχος μετά από ένα γεύμα χωρίς κατανάλωση αλκοόλ
– Βρίσκεστε στο αυτοκίνητο, το οποίο δεν κινείται για λίγα λεπτά λόγω αυξημένης κυκλοφορίας
                                                                                ΣΥΝΟΛΟ :

Αν το σύνολο των βαθμών που συγκεντρώσατε είναι μεγαλύτερο ή ίσο του 6 είναι πιθανό να πάσχετε από το σύνδρομο της αποφρακτικής άπνοιας και είναι απαραίτητο να  επισκεφθείτε το γιατρό σας.

 

Δρ. Δημητρίου Δημήτρης
ΠΝΕΥΜΟΝΟΛΟΓΟΣ

Πλαστική ρινικού διαφράγματος

Το ρινικό διάφραγμα είναι ένα κάθετο οστεο-χόνδρινο ( από “τρανό” και κόκκαλο  ) πέταλο, που χωρίζει την ρινική κοιλότητα σε δύο ίσους χώρους,  που έχουν είσοδο τους ρώθωνες και φτάνουν μέχρι πίσω στο ρινοφάρυγγα (πίσω και πάνω από τις αμυγδαλές). Όταν το πέταλο αυτό δεν είναι ίσιο αλλά είναι στραβό τότε η πλευρά που είναι το κυρτό του τμήμα παρουσίαζει δυσκολία στην δίοδο του εισπνεόμενου ρεύματος αέρα και ο ασθενής δυσκολεύεται να αναπνεύσει καλά από την πλευρά αυτή. Ένδειξη ύπαρξης στραβού διαφράγματος, είναι η στοματική αναπνοή και το ροχάλητο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν συνυπάρχουν και άλλοι λόγοι που επίσης συμβάλλουν ( όπως υπερτροφία των κάτω ρινικών κογχών κ.λ.π. ).

Η εγχείρηση του ρινικού διαφράγματος είναι μια συχνή εγχείρηση που διενεργήται με γενική αναισθησία, σε άτομα που έχουν κλείσει την ηλικία των 18 χρονών (ηλικία όπου θεωρείται ότι ο σκελετός ολοκλήρωσε την ωρίμανση του ). Διαρκεί λιγότερο από μια ώρα και σήμερα με τις καινούργιες χειρουργικές τεχνικές (μέθοδος Worman ) που εφαρμόζουμε, είναι πολύ καλά ανεκτή από τους ασθενείς, αφού πλέον στην πλειονότητα των περιπτώσεων, δεν τοποθετουμε πια πωματισμό (γάζες).

Στην περίπτωση που χρειαστεί μάλιστα να βάλουμε ρινικό πωματισμό και πάλι δεν τοποθετούμε γάζες αλλά αιμοστατικό σπόγγο ( MEROCEL ) που δεν προκαλεί έντονο αίσθημα πίεσης και που φέρει κεντρικά σωλήνα αερισμού ώστε ο ασθενής να μπορεί να αναπνέει διαμέσου του. Ο πωματισμός αυτός εξάλλου αφαιρείται την επόμενη μέρα το πρωί, όταν ο ασθενής εξέρχεται από το νοσοκομείο.

Μετεγχειρητικά χορηγείται 20 μέρες αναρρωτική άδεια, γιατί υπάρχει ο κίνδυνος της αιμορραγίας και οι ασθενείς πρέπει να προσέρχονται σε τακτά χρονικά διαστήματα για ενδορρινικούς καθαρισμούς. Γενικά πρέπει να τηρούν τις πιο κάτω οδηγίες:

  1. ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ 5 ΜΕΡΕΣ.
  2. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΣΗΚΩΝΟΥΝ ΒΑΡΟΣ , ΝΑ ΣΚΥΒΟΥΝ ΠΟΛΥ, ΝΑ ΦΥΣΑΝΕ ΤΗΝ ΜΥΤΗ ΜΕ ΕΝΤΟΝΟ ΤΡΟΠΟ.
  3. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΕΚΤΙΘΕΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ , ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΖΕΣΤΟ ΜΠΑΝΙΟ Η ΝΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΕ ΖΕΣΤΟ ΜΕΡΟΣ.
  4. ΝΑ ΠΡΟΣΕΡΧΕΣΤΕ ΤΑΚΤΙΚΑ ΓΙΑ ΕΞΕΤΑΣΗ.
  5. ΝΑ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΟΠΩΣ ΤΟΥΣ ΕΞΗΓΗΘΗΚΕ.
  6. ΑΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΘΕΙ ΕΝΤΟΝΟΣ ΠΟΝΟΣ, ΠΥΡΕΤΟΣ  Η ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΟΥΝ ΑΜΕΣΩΣ ΜΑΖΙ ΜΟΥ.

Δρ. Χαραλάμπους Μιχάλης

ΩΤΟΡΙΝΟΛΑΡΥΓΓΟΛΟΓΟΣ

Χρόνιος Βήχας

Χρόνιος Βήχας θεωρείται ο βήχας που διαρκεί περισσότερο από 6 εβδομάδες. Διακρίνεται σε παραγωγικό και ξηρό ανάλογα με τη παραγωγή φλεγμάτων ή όχι. Η αιτία του χρόνιου βήχα συνήθως δεν είναι εμφανής και η διαχείρηση του απαιτεί εξειδικευμένες γνώσεις και εξετάσεις από πνευμονολόγο.

Αίτια του βήχα

Ο βήχας μπορεί να είναι το μαναδικό σύμπτωμα πολλών παθήσεων, αναπνευστικών και μή. Από το ιστορικό του ασθενή μπορεί να διαφανούν πιθανές αιτίες του βήχα , οι οποίες μπορούν να εξακριβωθούν στοχευμένα με ειδικές εξετάσεις. Σε καπνιστές ο βήχας αντιμετωπίζεται με ιδιαίτερη προσοχή διότι πίσω από αυτό μπορεί να κρύβεται καρκίνος του πνεύμονα ή χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια.

Οι αιτίες του χρόνιου βήχα είναι πολλές, ορισμένες αναφέρονται στη λίστα πιο κάτω:

  • Άσθμα
  • Οπισθορρινικός κατάρρους
  • Γαστροοισοφαγική Παλινδρόμηση
  • Αναπνευστικές Λοιμώξεις ( πχ Φυματίωση)
  • Χρόνια βρογχίτιδα του καπνιστή
  • Βρογχεκτασίες
  • Κακοήθειες των βρόγχων και πνευμόνων
  • Φάρμακα
  • Αυτοάνοσα νοσήματα
  • Μεταλοιμώδης επίμονος χρόνιος βήχας
  • Καρδιακή ανεπάρκεια
  • Αρρυθμίες
  • Ψυχογενής βήχας

Διάγνωση

Η διαγνωστική προσέγγιση του χρόνιου βήχα απαιτεί ιατρικές γνώσεις του θέματος, έτσι ώστε μεθοδικά να χρησιμοποιηθούν όλες οι ενδεικνυόμενες εξετάσεις  για να εξακριβωθούν τα ακριβή αίτια του βήχα. Βήμα με βήμα ο γιατρός ξεκινά με τη προσεχτική λήψη του ιστορικού του πάσχοντα και ακολούθως γίνονται στοχευμένα εξετάσεις για να αποφευχθεί η αχρείαστη υποβολή του ασθενή σε δοκιμασίες επώδυνες και δαπανηρές.

Διαγνωστικές Εξετάσεις για το Χρόνιο Βήχα

  • Ακτινογραφία Θώρακα
  • Ακτινογραφίες παραρρίνιων κόλπων
  • Σπιρομέτρηση πρίν και μετά βρογχοδιαστολή
  • Πτύελα για μικροβιολογικό και κυτταρολογικό έλεγχο
  • Βρογχική πρόκληση
  • Βρογχοσκόπιση
  • Αξονική Τομογραφία Θώρακα
  • Καρδιολογικές Εξετάσεις
  • Γαστροσκόπιση-ph-μετρία

Θεραπεία του Χρόνιου Βήχα

Η θεραπεία εξαρτάται από τη σωστή διάγνωση της αιτίας του βήχα. Τα αντιβηχικά φάρμακα δεν έχουν επίδραση πάνω στην αιτία αλλά θεωρούνται ανακουφιστικά.

Η θεραπεία για να έχει επιτυχία πρέπει να κτυπά την αιτία. Συνεπώς εάν ο βήχας οφείλεται σε άσθμα χορηγείται αντιασθματική αγωγή, σε λοιμώξεις χορηγείται αντιβίωση, σε παλινδρόμιση αντιόξινα, σε οπισθορινικό κατάρρουν τοπικά ρινικά σκευάσματα, σε μεταλοιμώδη βήχα αντιγλεγμονώδη για καταπολέμιση της υπερευαισθησίας των αεραγωγών.  Φυσικά στη περίπτωση κακοήθειας δίνεται η ενδεικνυόμενη θεραπεία. Για να χαρακτηριστεί ένας βήχας ψυχογενής θα πρέπει να αποκλειστεί οποιαδήποτε άλλη παθολογική αιτία. Η αντιμετώπιση του πολλές φορές χρειάζεται αξιολόγιση της ψυχολογικής κατάστασης του ασθενή.

Δρ. Δημητρίου Δημήτρης
ΠΝΕΥΜΟΝΟΛΟΓΟΣ

Ρινοπλαστική

Τι είναι η ρινοπλαστική;

Ρινοπλαστική είναι η αλλαγή του σχήματος της μύτης.

Τι είναι μειωτική και τι αυξητική ρινοπλαστική;

Στην μειωτική ρινοπλαστική αφαιρούμε μέρος από την καμπούρα (ύβο) της μύτης για να μειώσουμε το μέγεθος της.

Στην αυξητική ρινοπλαστική προσθέτουμε χόνδρους η κόκκαλο για να αυξήσουμε το μέγεθος της μύτης.

Πώς γίνετε η επέμβαση; Θα έχω ουλή;

Οι τομές γίνονται στο εσωτερικό της μύτης. Μερικές φορές κάνουμε κάποιες μικρές τομές στο εξωτερικό οι οποίες συνήθως επουλώνονται γρήγορα.

Πόσος είναι ο χρόνος ανάρρωσης;

Η μύτη σας θα είναι πρησμένη και ταλαιπωρημένη για μια η δύο εβδομάδες. Μπορεί να έχετε μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια οι οποίοι θα υποχωρήσουν σε 10 ημέρες περίπου. Ωστόσο, το σχήμα της μύτης μπορεί να αλλάξει μέχρι και ένα χρόνο μετά.

Μπορεί να συμβεί κάτι σοβαρό;

Σοβαρές επιπλοκές είναι πολύ σπάνιες.

Θα κοιμάμε κατά την διάρκεια της επέμβασης;

Ναι. Αυτό λέγετε γενική αναισθησία.

Θα έχω νάρθηκα; Πόσο καιρό;

Ναι. Ο νάρθηκας είναι από μέταλλο ή πλαστικό. Αφαιρούμε το νάρθηκα μετά από μια εβδομάδα.

 

Δρ. Κυριακίδης Γεράσιμος
Χειρουργός Ωτορινολαρυγγολόγος